Drużbacka Elżbieta z Kowalskich (ok. 1698-1765), jedna z pierwszych pisarek w literaturze polskiej, poetka i tłumaczka. Przebywała na wielu dworach magnackich, m.in. Czartoryskich i Branickich. Od ok. 1756 przebywała w klasztorze bernardynek w Tarnowie, gdzie zmarła.

Pisywała wiersze liryczne, sielankowe i satyryczne. Dużo tematyki religijnej, a także romansowe poematy epickie, m.in. Fabuła o księciu Adolfie, Historia chrześcijańska księżny Elefantyny (1769), wzorowane głównie na powieściach francuskich.

Inne utwory zostały wydane w jednym tomie Zbiór rytmów duchowych, panegirycznych, moralnych i światowych (1752), także m.in. w Skarbcu poezji polskiej (tom 1, 1903).