Na końcu korytarza w objęciach mrokuPertraktują dwie twarze krok po krokuToną ustami słodkimi w słodyczy tak upojnejDziękując Stwórcy świata w naturze dla nich hojnejNic nie przerywa ich mowy milczeniaNic nie przeszkadza w chwili wytchnieniaBliskość ich ciał spowita jest w jednośćBliskość ich dusz i uczuć nagośćTak pięknej ciszy świat nie słuchałByła jak echo dumna i głuchaChoć w rogu korytarza w objęciach mroku trwaliNamiętność pocałunków rozwiała się po saliTak się w sobie oboje po kres rozpalaliŻe aż ściany zawrzały cichym wrzeniem w oddaliPrzy muzyce płynącej falą drżącą zbłąkanąIch umknęło uwadze, że nastało już ranoA wraz z pierwszym promieniem pukającym do oknaOn pozostał samotny i ona samotna.