Słońce, każdy wieczór opłakujeZłotym blaskiem oko twoje,Gdy na zimną morza taflęDrogą śmierci zawędruje.Lecz na powrót zaskrzysz z EosNa niebieskim chmur całunieW wiecznej ognia krwawej łunieJak zwycięski, jasny Heros!Ach, wiec po cóż moje tęskne żale,Po cóż serce moje pęka:Skoro słońca to udręka,Skoro słońce ginie w chwale?Jeśli śmierć jest tylko drogą do istnienia,A radość wszelka dzieckiem jest udręki:Jakież wielkie są me dziękiDla natury za cierpienia!